Capítulo 31

Capítulo 31

El Padre

''La medicina oriental afirma que para que un ser humano este sano de vez en cuando tiene que estar enfermo. De acuerdo con eso de vez en cuando tambien debe estar loco para poder pensar mas profundo y ciego para poder ver mas lejos. ¿Significa entonces eso que a ratos debe estar muerto para sentirse vivo de verdad?''

- Borislav Pekic

''¿Has oido la noticia mas chocante del día?'', preguntó la anciana de pelo completamente canoso.
''No madre. ¿Qué noticia?'', contestó confuso su joven hijo.
''Anoche el río sacó el cuerpo de una chica joven, de tu edad mas o menos.Se dice que fue cruelmente asesinada y tirada al río...'', explicó la anciana.
''Que trágico'', corto y con un suspiro contestó el joven, acto seguido se levantó de la mesa de la cocina, dejando el desayno a la mitad y se dirigió a su habitacion.
Tenía veinticinco años aún sin cumplir y una maleta llena de misterios y secretos los que, aún estando esa maleta bien cerrada y escondida profundamente en la osuridad, le flotaban encima de la cabeza y ejercian presión sobre su mente hasta los limites mas extremos. Tenía con frecuencia dolores de cabeza, los recuerda prácticamente desde que tiene el uso de razón, luchaba contra ellos durante mucho tiempo pero nada ayudaba. Los médicos solían actuar furiosos o sorprendidos al ver que físicamente su cabeza esta bien. Los psiquiatras se preocupaban al no encontrar rastros de dolor espiritual el que podría provocar dolores de cabeza, asi que al poco tiempo ellos también renunciaban a su tratamiento diciendo que todo esta bien.
Por otra parte él era consciente de que nada esta bien y que nunca lo estará. Aprendió a convivir con ello. Cada día sin dolores de cabeza era un logro en su vida, pero en el momento que aparecen, él se encargaba rápidamente de salir de sus baches.
Al principio se trataba de animales pequeños, insectos o pájaros recien nacidos en algún nido. Disfrutaba quitándoles la vida. Sus últimos suspiros, de alguna forma extraña, se llevaban todo su dolor. Desafortunadamente, solo por un rato.
A medida que crecía él, sus antojos también eran mas grandes, sus animales eran cada vez mas grandes, los mataba de formas cada vez mas crueles, hasta que un día, los seres a los que quitaba la vida, habían alcanzado su altura.
Lilian, la chica cuyo cuerpo sacó el agua turbia a la superficie, tal vez nunca sea capaz de contar su secreto. Quizas nunca será capaz de decir quien la mató, pero el simple hecho de saber que él es el responsable de la muerte de esa pobre desgraciada que se encontró en un mal momento en el sitio equivocado, le despertaba nuevos dolores e inquietudes.
''Nadie se va a esnterar...Nadie puede saberlo...Todo estará bien...'', se lo repetía una y otra vez a si mismo.
Una ducha fría despertó sus sentidos y por un momento entró en sí. En alguna parte, profundamente, en el lugar donde descansaban todas sus víctimas, también eterraria a la joven Lilian.
Se puso la ropa lentamente, arregló su peinado, se puso colinia, miró una vez mas en el espejo su joven y hermosa cara, no le dió importancia a la mirada perdida que tiene desde que tiene uso de razon, y abandonó la casa.
En el viejo lugar bien conocido, en la esquina de dos pequeñas, viejas y de piedras hechas calles, le esperaba ella. Era especial, diferente a las demás. Era el unico ser que significaba algo en su vida. La belleza que irradiaba con frecuencia podía llevarle a un mundo desconocido en el que sentía la nirvana y la paz. Era algo que simplemente se ama.
En el momento que le vió, su ojos y su mirada adopraton una nueva nota, mas fina que sus exquisitos perfumes, que olían a frambuesas frescas.
Corrió hacía sus abrazos y dijo: ''¡Tenía la sensación que los día eran eternos mientras te esperaba!''
''Todo esta bien mi querida Rain, todo esta bien.Ya estoy otra vez aqui...'', se lo dijo consolándola y abrazándola con fuerza sin querer soltarla nunca mas.

(Translated by Dragana Zvekić)

Capítulo 32

Catástrofe

Chapter 31

Chapter 31

Father

“The eastern medicine claims that, in order to be healthy, one must be ill from time to time. Accordingly, one must be insane from time to time in order to think more profoundly, and blind in order to see more clearly. However, does that mean that one must be dead from time to time in order to truly live?”

-Borislav Pekic

“Have you heard today’s breaking news?” asked an old lady whose hair was completely white.

“No, mother. What news?” her young son answered, confused.

“A body of a young girl, about your age, was washed up by the river last night. It’s said she was brutally murdered and thrown into the river…” the old lady explained.

“What a tragedy…” briefly and with a sigh said the young man, leaving the kitchen table and his half-eaten breakfast, after which he went to his room.

He wasn’t even 25 and he had a suitcase full of secrets and mysteries that floated above his head and pressed his mind to the utmost limits, even when that suitcase was firmly sealed and hidden somewhere in the dark.

He often had headaches, he knew of them practically for as long as he knew of himself. He fought them for a long time, but with no avail.

Doctors would usually get angry or surprised when realizing that physically, nothing was wrong with his head. Psychiatrists would get concerned when they couldn’t find traces of mental distress which could cause those headaches, but they too would soon give up on the boy, believing everything to be alright with him.

He, on the other hand, knew very well that nothing was alright and that nothing would ever be alright. He simply learned to live with them. Each day without headaches was a massive success for him, but when they would occur, he would find ways out of that abyss very quickly.

In the beginning, the solutions were tiny animals, bugs or little birds, recently hatched in some low-set nests. He enjoyed taking their lives. Their last breaths took away all his pain in some weird way. Ufortunately, this lasted very shortly.

As he grew, so did his appetite, the animals became bigger and bigger and he kept getting more brutal when killing them… Until, one day, the size of the beings he killed to eliminate his pain escalated to his own size.

Lillian, the girl that was washed up this morning by the muddy water, will never be able to tell her secret. She’ll never be able to say who killed her, but the fact that he knew he was responsible for the death of a poor girl who was at the wrong place in the wrong time, caused him more pain and suffering.

“No one will find out… No one can find out… Everything’s gonna be ok…” he kept muttering to himself.

A cold shower awakened his senses and he regained consciousness in an instant. He repressed the memory of Lillian, hid it somewhere deep, along with all of his other victims.

He slowly put some clothes on, fixed his hair, put some cologne and once again looked his young, pretty face in the mirror. He ignored the empty stare he had ever since he could remember and left the house.

In a familiar, old place, at the corner of two old, cobbled streets, she was waiting for him. She was special, different than all the others. She was the only one that ever meant anything to him. The beauty she radiated would often take him to some unknown world where he would feel tranquility and bliss. She was something you simply had to love.

When she saw him, the look in her eyes became softer than the smell of her finest perfume which smelled of fresh raspberries. She was happy next to him.

She ran into his arms and said: “It feels like I’ve been waiting for you forever!”

“It’s alright, my dear Rain, it’s alright. I’m back…” he said, comforting her and holding her tightly, not wanting to ever let her go.

(Translated by Slobodan Čarubrić)

Chapter 32

Disaster

Poglavlje 31

Poglavlje 31
Otac

"Istočna medicina tvrdi da da bi bio zdrav čovek s vremena na vreme mora bolovati. Shodno tome mora on s vremena na vreme biti lud da bi dublje mislio i slep da bi dalje video. Da li to, međutim, znači da od vremena do vremena mora biti mrtav da bi uistinu živeo?"
-Borislav Pekić

„Jesi li čuo današnju udarnu vest?“ upita starica potpuno sede kose.
„Ne, majko. Kakvu vest?“ odgovori zbunjeno njen mladi sin.
„Reka je sinoć izbacila telo mlade devojke, negde baš tvojih godina. Priča se da je surovo ubijena i bačena u reku...“ objasni starica.
„Tragično“, kratko i uz uzdah izgovori mladić, a zatim ustade od kuhinjskog stola, ostavivši svoj doručak na pola završen, te se uputi ka svojoj sobi.
Imao je nepunih dvadeset i pet godina i kofer pun tajni i misterija koje su mu, čak i kada je taj isti kofer bio čvrsto zatvoren i sakriven, duboko u nekoj tami, plutale nad glavom i pritiskale um do krajnjih granica.
Često je imao glavobolje, sećao ih se praktično od kako se sećao i samog sebe, dugo se borio protiv njih, ali ništa nije pomagalo.
Lekari bi obično besno ili začuđeno odreagovali kada bi shvatili da je fizički sa njegovom glavom sve u redu. Psihijatri bi se zarinuli kada ne bi pronašli tragove duševnog bola koji bi potencijalno izazivao glavobolje, ali bi i oni vrlo brzo dizali ruke od dečaka, verujući da je sve u redu.
On je, sa druge strane, bio krajnje svestan da ništa nije u redu i da ništa nikada neće biti u redu. Naučio je da živi sa njima. Svaki dan bez glavobolja bio mu je ogromni životni uspeh, ali kada bi one nastupile, on bi vrlo brzo pronalazio izlaze iz svojih ponora.
U početku to bejahu sićušne životinje, bube ili mladi ptići, tek nedavno izleženi u nekom niskom gnezdu. Uživao je dok im je oduzimao živote. Njihovi poslednji udisaji su mu na krajnje čudan način odnosili svaku bol koju je osećao. Nažalost, krajnje kratkotrajno.
Kako je rastao on, rasli su i njegovi prohtevi, životinje su bivale sve veće i veće, ubijao ih je na sve surovije i surovije načine, sve dok jednog dana veličine bića kojima je oduzimao život kako bi otklonio svoj bol nisu eskalirale do njegove veličine.
Lilijan, devojka koju je jutros mutna voda izbacila na površinu, možda nikada neće uspeti da ispriča svoju tajnu. Možda nikada neće moći da kaže ko ju je ubio, ali sama činjenica da je znao da je odgovoran za smrt nesrećnice koja se našla na pogrešnom mestu i pogrešnog časa, budila mu je nove smetnje i boli.
„Niko neće saznati... Niko ne može da zna... Sve će biti u redu...“ ponavljao je sebi šaputajući u bradu.
Hladan tuš probudio mu je čula i on bi se osvestio za tren. Negde duboko, na mestu gde su počivale sve njegove žrtve, potisnuo bi i mladu Lilijan.
Lagano je navukao odeću na sebe, namestio frizuru, stavio kolonjsku vodicu, u ogledalu još jednom pogledao svoje lepo i mlado lice, zanemario prazan pogled koji je imao od kada je znao za sebe i napustio kuću.
Na dobro poznatom, starom mestu, na uglu dve male, stare i od kaldrme sklopljene ulice, čekala ga je ona. Bila je posebna, drugačija od svih drugih. Bila je jedino biće koje mu je ikada značilo u životu. Lepota kojom je zračila, neretko bi mogla da ga odvede u nepoznati svet, u kojem bi osetio nirvanu i blagostanje. Bila je nešto što se jednostavno voli.
Kad ga je zapazila, njene živeo oči poprimiše novu notu, mekšu od mirisa njenih najfinijih parfema, koji su mirisali na sveže maline. Bila je srećna uz njega.
Potrča mu u zagrljaj i reče: “Imala sam osećaj da su dani postali večni dok sam te čekala!“
„Sve je u redu, draga moja Rejn, sve je u redu. Opet sam tu...“ reče joj, tešeći je i držeći čvrsto u zagrljaju, ne želeći da je ikada više pusti.

Poglavlje 32
Stihija